اگه مردونگی به سیبیل هستش

گربه ها آخره مرد هستن

نگاهی آشنا به یاس کردم

تو را در برگ گل احساس کردم

خلاصه در کلاس ناز چشمت

دو واحد عاشقی را پاس کردم

من

تو

ما

یک به یک اینجایم

دیروز

امروز

فردا

تک به تک تنهایم

همه اینک خاطره ای خواهیم شد

در ورق دفتر خاطره ها

یک به یک

خواهیم رفت

از پس این دفتر ما

تمام خواهد شد

این عمر عزیز دل ما

اینم از شعرهای خودم یادتون نره نظر بدین مخصوصا تو موجی جون

درختان را دوست دارم چون ایستاده می میرن

برای زنده بودنم دلیل آخرینم باش

کاش امتداد لحظه ها تکرار دوباره با تو بودن بود

 سختي فهميدن ودرک کردن. هميشه نگاه تو به دنبال

 کسي است که نگاهش در پي ديگريست. آن کسي که

 دوستش داري هرگونه حقي بر تو دارد حتي اين که

 ديگر دوستت نداشته باشد. چه سرنوشت غم انگيزي

براي کرم ابريشم --- يک عمر پيله مي بافد امّا به فکر

 پرواز است

علی آقاسلام

ازم خواسته بودی بزرگترین ارزومو بگم  شرمنده اگه شخصی نبود حتما می گفتم

آدم تو زندگی ممکن عاشق بشه زمین بخوره اما مهم اینکه خودش بلند بشه و دیگه اشتباه گذشته رو انجام نده

مهم نیست عاشق بشی مهم اینکه تا آخر سر حرفت باشی

نازنین جون شما نظر لطفت

ميدونم كه داري مي خوني همينجا مي خوام جلو همه

 بهت بگم دوستدارم مي خوام به همه بگم واسمون دعا

كنن كه با هم خوشبخت بشيم موجي خيلي مي خوامت

موجی کاش میشد بلند اسمتو داد می زدم تا همه

 بفهمن چقدر دوست دارم.

موجی واقعا دوووووووووووست دارم اینو بفهم

بوس بوس بوس بوس بوس بوس بوس

رسم دنیا

رسم دنيا رو نمي خوام

بار گناه و نمي خوام

لفظ صداي عاشقو

از توي چشماش نمي خوام

دلي كه بي تاب منه

همش گرفتاره منه

بابا اين دلهارو نمي خوام

اين روزگار بي صاحابو نمي خوام

اينجازمين بالا هوا

آسمون شب و

با ستاره هاشم نمي خوام

مي گن غروب آفتاب كه مي شه

غم به دلم سر ميزنه

قشنگي غروب خورشيدو

باتنهاي هاشم نمي خوام

قشنگترين لحظه رسيدن و

لحظه هاي با تو بودن و

حتي خود تو رو هم نمي خوام

۱۲/آذر/۸۴ ياسي

سلام بچه ها

ببخشيد اگه وبلاگ من مطلبش زياد جالب نيست

اين شعري كه براتون مي نويسم از شعرهاي خودمه

 يادتون نره نظر بديد خوشحالم مي كنيد

كوچولوي همتون     ياسي

زندگی فرصت بس کوتاهی است!

                                            تابدانیم که مرگ

آخرین نقطه پرواز پرستو هاست

                                                  مرگ هم حادثه ایست

که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک

        نفس سبز بهاری جاریست

غنچه می پرسد

نمی آیی؟

لاله می پرسد

 نمی آیی؟

ای بهار سبز می دانی!

راستش سخت است تنهای!